مىآمد و بين شعراى اصفهان ارج و منزلتى بس رفيع داشت ؛ مرحوم وحيد دستگردى و اديب فرهمند از دست‌پروردگان وى بودند ، مرحوم ميرزا عباس خان شيدا نيز به تشويق و راهنماى سها موفق به تأسيس انجمن شعرا شد . سها به شاعرى عشق مىورزيد و به انواع ادب فارسى از قصيده و غزل و قطعه دست داشت ، اما از آن همه به غزل بيشتر توجه داشت و در غزل پيرو مكتب سعدى و حافظ بود ؛ از شعراى عارف پس از سنائى و عطار و مولوى به شاه قاسم انوار اعتقاد داشت ؛ سها نيز مانند برادرش طرب در انجمن‌هاى ادبى اصفهان شركت مىكرد و بىنهايت مورد اعزاز و اكرام معاصرانش واقع مىشد ؛ خط نستعليق و شكسته را نيز مانند پدرش به خوبى و در نهايت استادى مىنوشت ؛ مسافرتى هم به تهران كرد و با شعراى مقيم پايتخت ، از قبيل فروغى اصفهانى و اديب پيشاورى و اديب الممالك فراهانى و محيط قمى و مجد الادباء ثريا و بهجت و ميرزا ابو الحسن جلوه و سيد محمد بقا و پروانه و قدسى طرح دوستى ريخت كه تا پايان عمر برقرار و پايدار بود . وفاتش در سال 1338 هجرى در اصفهان ، پس از يك بيمارى طولانى ، اتفاق افتاد و مدفنش در تخت فولاد اصفهان واقع است . آتش اصفهانى - ميرزا حسن آتش اصفهانى ، از شاعران اواخر قرن سيزدهم و اوايل قرن چهاردهم اصفهان ، فرزند ميرزا آقا است . پدرش ناظر امام جمعه‌هاى اصفهان بود و در دستگاه آنان اعتبارى داشت و در سال 1328 هجرى قمرى ، در اصفهان وفات يافت . آتش در ابتدا بينوا تخلص مىكرد و سپس آن را به آتش مبدل كرد ؛ وى در آغاز عمر به شغل زنجيره‌بافى و گلدوزى روزگار مىگذراند و سپس به تجارت پرداخت . داراى طبع سليم و ذوق طبيعى بود و از قريحهء ذاتى برخوردار بود ؛ آتش با بيشتر شعرا و ارباب ذوق و حال معاشرت داشت ، مغازهء او محفل شاعران و ارباب حال بود و شاعرانى همچون آشفته و مسكين و پرتو و دهقان به مغازهء او آمد و شد داشتند ؛ خود وى نيز در بيشتر انجمن‌هاى شعرا ، كه در